به نام عقل کل عالم هستی

سپاسگزاری  عميق...!!!

برای انسان شدن راه زيادی رو بايد طی كرد...هزاران هزار بار بايد بياييم و بريم تا ذره ای شناخت راجع به خلقتمون و خدامون پيدا كنيم. هر بار هم عهد می بنديم كه اين بار اشتباهات گذشتمون رو تكرار نكنيم و كمی عاقلانه تر رفتار كنيم.كمی بيشتر در مقابل مشكلات صبوری به خرج بديم و بدونيم كه برای پخته تر شدن بايد از كوه سختيها بالا رفت.هر سنگی كه زير پاهای ما قرار می گيره نشانی از توجه خدا به ماست.هر وقت مشكلی تو زندگيم وجود نداره خودمو از خدا دورتر حس می كنم...يا بهتر بگم...حس می كنم خدا از من فاصله گرفته.بيشتر مردم فكر می كنن وقتی خدا اونهارو تو دريايی از مشكلات قرار ميده و صداشون رو نمی شنوه...از سوی خدا مورد بی توجهی قرار گرفتن...و اين باور غلطی است.چرا كه اگه خدا اونهارو دوست نمی داشت هيچ تلاشی برای رشد عقلی اونها نمی كرد.

پس بياييد هيچ شكايتی عليه زندگی نداشته باشيم و تنها يك سپاسگزاری عميق رو تجربه كنيم!!!

ای پروردگار ما، اين خواست توست كه در ما می خواهد و اين آرزوی توست كه در ما آرزو می كند.ما نمی توانيم چيزی از تو بخواهيم زيرا تو نيازهای ما را نيك می دانی پيش از آنكه نيازها در ما زاده شود.

نياز حقيقی ما تويی و اگر تو خود را بيشتر به ما دهی همه ی آرزوهای ما را برآورده كرده ای.